RSS

Poznań

Poznań, miasto założone w X wieku, pamiętające początki państwa polskiego jest świetnym miejscem zarówno na krótkie wakacje, jak i dobrą bazą wypadową na dłuższy urlop. Baza noclegowa i gastronomiczna są na wysokim poziomie, co zapewnia turystom możliwość zaspokojenia najbardziej wyszukanych potrzeb.
Miasto inwestuje w turystykę a jednocześnie dba o zabytki oraz przyciąga odwiedzających o różnych zainteresowaniach. Można tu znaleźć wiele typowo miejskich rozrywek, odwiedzić muzea, teatry czy kina. Jest także wiele obiektów dla wielbicieli sportu, takich jak korty tenisowe, pola golfowe, pływalnie.

Co warto zobaczyć w Poznaniu?

1. Rynek
Poznański rynek jest pod względem wielkości trzeci w Polsce. To prawie regularny kwadrat o boku 141 m. Wokół otaczają go kamieniczki, w których swego czasu mieściły się, oprócz mieszkań, także warsztaty i sklepy. Oprócz urokliwych kamieniczek, o kształcie Starego Rynku decydują też Ratusz i waga miejska, odwach, pałace Mielżyńskich i Działyńskich, domki budnicze z podcieniami, pomnik Bamberki, cztery fontanny – Prozerpiny, Marsa, Apollina i Neptuna – czy pręgierz, ulubione miejsce spotkań poznaniaków. Latem jest tu mnóstwo kawiarnianych ogródków, a przez cały rok na rynku można spotkać gołębie.
Ratusz, który dziś króluje na Starym Rynku, powstał według projektu włoskiego architekta Jana Baptisty Quadro z Lugano, w połowie XVI wieku. Wcześniejszy, gotycki, spłonął w pożarze miasta. Od czasu przebudowy renesansowa sylwetka najważniejszego budynku miasta nie ulegała większym zmianom. Fronton ratusza to trójkondygnacyjna loggia arkadowa, zwieńczona trzema wieżami. Na szczycie najwyższej znajduje się orzeł z 1783 r., wysoki na 1,8 metra, o rozpiętości skrzydeł 2 m. Najbardziej znaną atrakcją ratusza są koziołki, które codziennie w południe pojawiają się na platformie pod zegarem i trykają się przez minutę. Według legendy, jednemu z kupców na rynku uciekły dwie kozy, w ich poszukiwaniu wspiął się na wieżę ratusza. Dzięki temu dojrzał pożar i udało się uratować miasto.
W ratuszu znajduje się obecnie Muzeum Historii Miasta Poznania. Atrakcją budynku jest także gotycka sień – pozostałość po starym ratuszu.
Z jednopiętrowego budynku wagi miejskiej przez wiele lat wychodzili nowożeńcy, dziś jest ich mniej, więc miasto szuka sposobu na zagospodarowanie wolnych pomieszczeń. Tutaj od XVI wieku ważono towary przywożone przez kupców spoza Poznania. Wagą miejską zarządzał „Pan Ważnik”, który pobierał opłaty za usługę. Pomagali mu „potażnicy”, obsługujący wagę. W miejscu renesansowej wagi Prusacy postawili neorenesansowy budynek, w którym pracowała część rady miejskiej. Był to tzw. mały ratusz. Dziś, w odbudowanej po wojnie wadze, mieści się Urząd Stanu Cywilnego.

Panorama rynku w Poznaniu (źródło: poznan.pl)

2. Ostrów Tumski
Jedyna pozostała z licznych niegdyś w Poznaniu wysp na Warcie. Otaczają ją dwa ramiona rzeki: szersze, zachodnie, które obecnie stanowi główny nurt Warty, oraz węższe, wschodnie, nazywane Cybiną, podobnie jak rzeczka, przepływająca przez Jezioro Maltańskie i do tego ramienia uchodząca, pełniąca też rolę wschodniego kanału ulgi. Ostrów Tumski łączą z lądem mosty: Bolesława Chrobrego (z lewym brzegiem) i Mieszka I (z prawym brzegiem). 7 grudnia 2007 roku został otwarty most biskupa Jordana, który przywrócił historyczne połączenie wyspy ze Śródką. Zespół urbanistyczno-architektoniczny Ostrowa Tumskiego i Śródki od 6 października 1982 roku figuruje w rejestrze zabytków.
Położona na Ostrowie Tumskim Bazylika Archikatedralna Świętych Apostołów Piotra i Pawła, to niewątpliwie jeden z ważniejszych zabytków miasta i najstarszych kościołów w Polsce. Pierwszy wczesnoromański kościół został zbudowany w 968 roku, na miejscu dwóch baptysteriów związanych z chrztem Mieszka I i jego poddanych. Miał służyć nowo utworzonemu biskupstwu misyjnemu. Zniszczona i przebudowywana w stylach romańskim, a później gotyckim – bazylika spłonęła w 1622 roku. Odbudowano ją w stylu gotyckim i takiż wgląd nadano jej po wojnie, kiedy restaurowano zniszczony kościół. Warto zwiedzić katedrę dla tchnącego spokojem gotyku, ozdobnych nagrobków, rzeźb i obrazów, ukrytych w katedralnych kaplicach.

Źródło: poznan.pl

Żródło: pl.wikipedia.org

3. Cmentarz Zasłużonych Wielkopolan – na Wzgórzu Św. Wojciecha
To najstarszy cmentarz Poznania, kiedyś należący do parafii farnej. Znajdują się na nim groby wielu wybitnych Wielkopolan: naukowców, lekarzy, prawników, społeczników, polityków, artystów. Spoczywają tu m.in. były prezydent Poznania Cyryl Ratajski; lekarze – Tomasz Drobnik i Bolesław Krysiewicz; pianista i kompozytor Raul Koczalski; rzeźbiarz Władysław Marcinkowski, którego pomnik Anieli z Liszkowskich Dembińskiej również znajduje się na tej nekropolii. W najniżej położonej części cmentarza pochowano ofiary epidemii cholery, która kilkakrotnie nawiedzała Poznań w XIX wieku. Najstarsze groby pochodzą z 1813 i 1815 roku. Chowano tu zmarłych do końca XIX wieku – później zabrakło miejsca.

4. Cytadela
To rozległy teren zielony położony w północnej części Poznania, ograniczony ulicami Szelągowską, Za Cytadelą (Winogrady) oraz Armii Poznań. Ulubione miejsce spacerów poznaniaków mieszkających w tej części miasta, oferujące dużo możliwości nie tylko amatorów pieszych wędrówek ale też rowerów i rolek. Można też znaleźć tor saneczkowy, kilka roślinnych ogrodów tematycznych, pozostałości teatru letniego oraz kilkadziesiąt rzeźb, umiejscowionych na terenie całego parku. Zlokalizowano tu dwa obiekty muzealne: Muzeum Uzbrojenia oraz Muzeum Armii Poznań. W XIX wieku na Cytadeli mieściła się jedna z największych twierdz ówczesnej Europy, Fort Winiary. Jej zewnętrzna linia obronna miała długość 3 km, a sucha fosa – głębokość od 8 do 12 m. W twierdzy więziono uczestników polskich powstań narodowych. Na początku 1945 roku o Cytadelę toczyły się ciężkie walki, do jej obrony Niemcy zmobilizowali 12 tysięcy żołnierzy. Doszczętnie zniszczyły ją naloty wojsk alianckich. Dopiero w latach 60. rozpoczęto porządkowanie terenu Cytadeli, teraz jest tu duży park z wieloma rzeźbami – m.in. „Nierozpoznanymi” Magdaleny Abakanowicz. Pozostawiono fragmenty fortyfikacji. Cytadela, to także cmentarz żołnierzy, głównie polskich, brytyjskich i radzieckich.

Źródło: poznan.omiastach.pl

5. Stary Browar
Tzw. Atrium czyli stare skrzydło Browaru przy ul. Półwiejskiej 42 zostało oddane do użytku w listopadzie 2003 r. stając się najbardziej luksusowym centrum handlowym w Poznaniu. Nie ustępuje mu w tej dziedzinie także Pasaż, czyli nowe skrzydło ukończone na początku 2007 r. Na łącznej powierzchni 130 tys. m kw. Starego Browaru znaleźć można 210 punktów handlowych i gastronomicznych, biura oraz kino. Centrum wybudowała firma Fortis Grażyny Kulczyk, zaprojektowane zostało przez, znane w całej Polsce głównie z tej realizacji, poznańskie Studio ADS. Wystrojem wnętrza zajął się scenograf Ryszard Kaja. Dominującymi materiałami wykończeniowymi są czerwona cegła, metal oraz szkło. Projektanci zdecydowali się połączyć akcenty architektury industrialnej XIX w. ze stylem „high-tech” końca XX w. Zamiast zdobywających dziś popularność architektonicznych krzywizn i nieregularności, postawili na symetrię i elegancję. Centrum posiada wiele elementów typowych dla wielkich galerii handlowych. Wyróżnia go jednak wysoka dbałość o detale, najbardziej widoczna wokół starego skrzydła oraz we wnętrzu kompleksu.

6. Kościół św. Wojciecha
Na wzgórzu, na którym stoi kościół miał głosić kazania św. Wojciech. Kościół św. Wojciecha wybudowano w 1222 roku, potem kilka razy przebudowywano. Wewnątrz znajduje się m.in. gotycka płaskorzeźba „Wniebowstąpienie”, pochodząca z XVI w., ale kościół znany jest przede wszystkim jako miejsce spoczynku wybitnych Wielkopolan. W krypcie, zwanej „Poznańską Skałką”, stworzonej prawie sto lat temu na wzór krakowskiej Skałki, spoczywają Józef Wybicki, Feliks Nowowiejski czy Karol Marcinkowski. Twórcą „Poznańskiej Skałki” był na początku XX wieku ówczesny proboszcz parafii św. Wojciecha, ks. Bolesław Kościelski. W 1923 roku przeniósł do jednego z najstarszych w Polsce kościołów doczesne szczątki znanego XIX-wiecznego lekarza filantropa i społecznika, Karola Marcinkowskiego. Przed kościołem stoi XVI-wieczna dzwonnica, która jest najstarszą, drewnianą budowlą Poznania.

Źródło: pl.wikipedia.org

7. Zamek Cesarski – ul. Święty Marcin
Zamek Cesarski powstał według projektu Franza Schwechtena, do którego wiele elementów wprowadzono na życzenie Wilhelma II. Cesarz osobiście ustalał szczegółowy plan swojej nowej rezydencji. Budowę rozpoczęto w 1905 (pierwsze prace terenowe miały miejsce jeszcze w 1904). Architekt osobiście wręczył klucze cesarzowi, 21 sierpnia 1910 roku, podczas jego wizyty w Poznaniu, zwanej Posener Kaisertage. Jest to najmłodszy zamek w Europie. Wysoki na ówczesne czasy koszt budowy wyniósł 5 milionów marek. Zamek został wzniesiony na planie nieregularnego wieloboku w stylu neoromańskim, uważanym przez cesarza za najbardziej germański i reprezentujący świetność Świętego Cesarstwa Narodu Niemieckiego. Nowa siedziba miała raz na zawsze potwierdzić przynależność Wielkopolski do Rzeszy.

8. Kościół św. Antoniego Padewskiego – ul. św. Antoniego
W 1668 roku franciszkanie konwentualni (w czarnych habitach) otrzymali zgodę na osiedlenie się w murach miasta. Kilka lat później zaczęli wznosić kościół. Dwa wieki później trzeba było dobudować do niego schody, ponieważ znacznie obniżył się poziom ulicy, przy której stoi świątynia. W ołtarzu znajduje się obraz Pani Poznania – Matki Bożej w Cudy Wielmożnej. Wystrój wnętrza zawdzięcza kościół w dużej mierze braciom Swachom – Antoniemu i Adamowi, który był franciszkaninem. Antoni wyrzeźbił ołtarz główny i stalle, Adam był autorem polichromii.

9. Zamek Przemysława
Tuż obok Starego Rynku znajduje się Wzgórze Przemysława, z którego rozpościera się wspaniały widok nie tylko na Rynek, ale i na resztę miasta. Na tym wzgórzu Przemysł, późniejszy król Polski, kazał wybudować zamek, który stanowił część fortyfikacji miejskich. Po pożarze w połowie XVI wieku zamek przebudowano w stylu renesansowym. Niedawno podjęto kontrowersyjną decyzję o dobudowaniu zamkowego skrzydła. Niegdyś zamek pełnił w życiu miasta ważną rolę – był siedzibą namiestników królewskich, tutaj zatrzymywali się przyjeżdżający do Poznania królowie. W 1493 wielki mistrz krzyżacki Jan von Tiefen złożył hołd królowi Janowi Olbrachtowi. Obecnie w zamku ma swoją siedzibę Muzeum Sztuk Użytkowych.

Źródło: epoznan.pl

10. Pałac Górków – ul. Wodna
Zawartość Pałacu Górków jest niewątpliwie starsza od samego budynku, bowiem mieści się w nim Muzeum Archeologiczne. Sam pałac został zbudowany w połowie XVI wieku dla rodziny Górków, piastującej wiele stanowisk w administracji lokalnej i na dworze królewskim. Po nich w pałacu zamieszkały benedyktynki, później zamieniono go na szkołę i mieszkania. Od 1968 roku w pałacu mieści się Muzeum Archeologiczne, a na jego zabytkowym, renesansowym dziedzińcu stoi obelisk Ramzesa II.

11. Pałac Mielżyńskich
Kamienica numer 91 przy Starym Rynku należała kiedyś do znanej poznańskiej rodziny Mielżyńskich. Od początku XIX wieku była domem czynszowym, ale podczas wojen napoleońskich tu właśnie mieściła się kwatera Jana Henryka Dąbrowskiego i Józefa Wybickiego. Po wojnie odbudowano ją w stylu klasycystycznym. Obecnie mieści się w niej hotel – Dom Turysty.

Źródło: epoznan.pl

12. Pałac Działyńskich – Stary Rynek
Zanim ta najpiękniejsza kamienica na rynku trafiła w ręce Działyńskich, zbudowano ja dla marszałka nadwornego litewskiego Władysława Rocha Gurowskiego. W XIX wieku w pałacu tętniło polskie życie kulturalne i polityczne – zwłaszcza w jego reprezentacyjnej Sali Czerwonej, w której do dziś odbywają się spotkania, np. Czwartki Literackie. Po śmierci ostatniego z Działyńskich pałac przeszedł w ręce Władysława Zamojskiego, który zapisał go testamencie narodowi, w ramach fundacji Zakłady Kórnickie. Do dziś w pałacu mieści się oddział Biblioteki Kórnickiej, a także Polskiej Akademii Nauk.

Źródło: epoznan.pl

13. Mury miejskie i forty
Niewiele dziś można spotkać pozostałości murów. Na skwerze przy ulicy Masztalarskiej znajduje się baszta oraz fragment murów, odsłonięte w 1947 roku podczas rozbiórki zburzonej kamienicy. Inny fragment murów, niedawno odsłonięty, znajduje się przy ulicy Wronieckiej, a baszta na podwórzu klasztoru salezjanów, też przy Wronieckiej – ta jednak nie jest udostępniana zwiedzającym. Na uwagę zasługują także pozostałości fortów. Licząc forty główne i pośrednie jest ich w Poznaniu osiemnaście i tworzą tzw. Twierdzę Poznań. Budowa tego kompleksu została rozpoczęta pod koniec XIX w. W ciągu lat funkcjonowania forty miały swoje odrębne historie, m.in. w okresie okupacji hitlerowskiej. Obecnie służą różnym celom, niektóre zostały udostępnione zwiedzającym.

14. Biblioteka Raczyńskich – pl. Wolności
Fasada biblioteki, z dwunastoma kolumnami w stylu korynckim, wzorowana jest na paryskim Luwrze. Wybudowano ją w latach 20. XIX wieku, na zlecenie hrabiego Edwarda Raczyńskiego, który przekazał bibliotece swój księgozbiór składający się z kilkunastu tysięcy tomów. Bibliotekę otwarto 5 maja 1829 roku i wtedy przeszła na własność miasta. Biblioteka Raczyńskich ma poza tym budynkiem jeszcze wiele filii w mieście i jest drugą, po uniwersyteckiej, pod względem liczby woluminów biblioteką Poznania. W jej księgozbiorze znajdując się m.in. starodruki – dzieła Mikołaja Reja, Stanisława Hozjusza i Łukasza Górnickiego czy zbiór traktatów teologicznych Augustyna Triumphusa z Ankony.

15. Stadion Miejski – ul. Bułgarska
Obiekt na skalę europejską oddano do użytku ponad dwa lata przed turniejem finałowym Mistrzostw Europy w piłce nożnej, które zagoszczą w Poznaniu. Mieści ok. 42 tysiące widzów. Jest to nowoczesny i ładny obiekt, który zapełnia się po brzegi podczas meczów Lecha Poznań w europejskich pucharach i z najważniejszymi, ligowymi rywalami.

Miejscami wartymi odwiedzenia w okolicach P O Z N A N I A i Przeźmierowa są:

GNIEZNO

1. Rynek
Większość przepięknych kamienic wokół Rynku i w jego okolicach pochodzi z XIX w. W 1819 r. sporą część zabudowy Gniezna strawił bowiem pożar, a dzisiejszy układ ulic wytyczono właśnie po tym kataklizmie.

Źródło: gniezno.eu
Źródło: gniezno.eu

2. Katedra i Drzwi Gnieźnieńskie
Na Wzgórzu Lecha wznosi się jeden z najwspanialszych zabytków Polski – Katedra gnieźnieńska. Gotycka budowla pochodzi z przełomu XIV i XV w. Po pożarze w 1613 r. wnętrze przebudowano w stylu barokowym, a prace w latach powojennych przywróciły bazylice wygląd nadany przez twórców średniowiecznych. Od tysiąca lat z katedrą w Gnieźnie związany jest kult św. Wojciecha, do grobu którego pielgrzymowali: Otton III, Bolesław Chrobry, Władysław Jagiełło, Jan Olbracht, Zygmunt III Waza. Zachwyca wspaniały wystrój architektoniczny katedry, w tym zamykające wejścia do kaplic ażurowe kraty (gotyckie, renesansowe i barokowe). Warto zwrócić uwagę na malowidła ścienne, fragmenty polichromii gotyckiej oraz osiem zespołów malarstwa barokowego i w tzw. łuku tęczowym piętnastowieczny krucyfiks. W podziemiach znajduje się najstarszy w Polsce napis nagrobkowy z ok. 1006 r., fragmenty murów bazyliki Mieszka I, fragmenty ceramicznej posadzki i stipes, na którym znajdował się ołtarz ze złotym relikwiarzem św. Wojciecha. Skarbiec katedralny obok jasnogórskiego i krakowskiego, jest najbogatszym skarbcem sakralnym. Zabytki wystawiane są w Muzeum Archidiecezji Gnieźnieńskiej. W Archiwum Archidiecezjalne znajduje się m.in. bulla papieża Innocentego II z 1136 r. zwana „złotą bullą języka polskiego”‚. Biblioteka katedralna ma w zbiorach najstarszą książkę ziem polskich, niewielki pergaminowy kodeks z pocz. IX w. Najcenniejszą grupę rękopisów stanowią 73 iluminowane woluminy, m.in. Ewangeliarz Gnieźnieński z końca XI w. i Biblia z 1414 r.
Na szczególną uwagę zasługują Drzwi Gnieźnieńskie („Porta Enea” – Drzwi Spiżowe, „Porta Regia” – Drzwi Królewskie) – unikalny zabytek romańskiej sztuki odlewniczej – wykonano ok. 1175 r., za panowania księcia Mieszka III Starego i osadzono w portalu wewnętrznym kruchty południowej archikatedry gnieźnieńskiej. Skrzydła różnej wielkości (lewe 328 x 84 cm, prawe 323 x 83 cm) odlano z brązu metodą wosku traconego (lewe – bardziej wypukłe – w całości, a prawe w 24 częściach i zlutowane). Każde zawiera po dziewięć kwater ze scenami figuralnymi, obramowanych bordiurą zdobioną ornamentem roślinnym z wplecionymi postaciami ludzi i zwierząt. Umocowane na drzwiach kołatki w kształcie lwich głów odlano oddzielnie. Na pionowej listwie lewego skrzydła widnieje słabo widoczny napis, którego fragmenty (pojedyncze grupy liter) odczytał w XIX w. kanonik Ignacy Polkowski. Prawdopodobnie zawiera on m.in. imię artysty, który wykonał Drzwi Gnieźnieńskie.

Źródło: gniezno.eu
Źródło: gniezno.eu
Źródło: pl.wikipedia.org

3. Pomnik św. Wojciecha
24 marca 1994 r. Kongregacja ds. Kultu Bożego i Sakramentów nadała Gnieznu oficjalny tytuł Miasta Św. Wojciecha. Pomnik patrona Polski i Gniezna został poświęcony w 1997 r. przez papieża Jana Pawła II podczas jego wizyty w Gnieźnie. Pomnik postawiono przed kościołem garnizonowym pod wezwaniem NMP Królowej Polski przy ulicy Chrobrego.

4. Pomnik Bolesława Chrobrego
Pomnik Bolesława Chrobrego powstał w 900. rocznicę koronacji tego dumnego władcy na pierwszego króla Polski. Monument stoi w sąsiedztwie bazyliki prymasowskiej, na Wzgórzu Lecha.

5. Ulica Tumska
Wzdłuż ulicy Tumskiej, prowadzącej do katedry, ciągną się piękne, klasycystyczne budynki z XIX w., stanowiące przykład typowej zabudowy mieszczańskiej.

6. Kanonie
Zabytkowe budynki stanowią pozostałość oryginalnej, barokowej zabudowy Gniezna. Kanonie były rezydencjami kanoników i księży. Największa z nich to kolegiata położona na najwyższym punkcie Wzgórza Lecha, tuż za kościołem św. Jerzego, została zbudowana w I poł. XVIII w. z fundacji prymasa Teodora Potockiego. Budynek wzniesiono na planie kwadratu z wewnętrznym dziedzińcem. Najstarsza kanonia, pochodząca z początku XVII w., stoi przy ul. Kanclerza Jana Łaskiego 1. Na jej zewnętrznej ścianie widoczne są dwie tablice: pierwsza, z 1613 r., informuje o fundacji dokonanej przez doktora Tomasza Josickiego, druga – o restauracji przeprowadzonej w 1760 r.

7. Pałac Arcybiskupi
Murowana, jednopiętrowa budowla powstała w latach 1830-1836. Gruntownie przebudowana w 1928 roku. Rezydencja metropolitów gnieźnieńskich i prymasów Polski. Mieści się przy ul. Łaskiego 7.

8. Cmentarz św. Piotra
Cmentarz św. Piotra został utworzony w 1833 r. na wzgórzu przy ulicy Kłeckowskiej. Jest obok cmentarza św. Krzyża jedną z dwóch najstarszych, gnieźnieńskich nekropolii. Pochowani są tutaj gnieźnieńscy powstańcy wielkopolscy. Na cmentarzu można zobaczyć ciekawe przykłady sztuki nagrobnej z XIX wieku, ale szczególne wrażenie robią katakumby znajdujące się w skarpie przy ulicy Kłeckowskiej. Są doskonale widoczne z drogi tranzytowej, przebiegającej ulicą Poznańską oraz Trasą Zjazdu Gnieźnieńskiego.

Rezerwat Meteoryt Morasko

Obejmuje 8 kraterów powstałych prawdopodobnie około 6 tysięcy lat temu. Największy z nich ma średnicę ponad 90 m, wypełnia go stale woda. Przypuszcza się, że powstał w wyniku uderzenia bryły o masie około 4,5 tysiąca ton. W najbliższym rejonie odnaleziono ponad 300 kg meteorytów. Rezerwat znajduje się w północnej części Poznania, na Morasku.

Wielkopolski Park Narodowy

Wielkopolski Park Narodowy jest odwiedzany przez ponad milion turystów rocznie. Przez Park biegnie pięć znakowanych szlaków turystycznych o łącznej długości 85 km. Szlakami tymi wyznaczono 7 tras wycieczkowych, pozwalających na poznawanie nie tylko wartości przyrodniczych ale także kulturowych tego terenu. Fauna Wielkopolskiego Parku Narodowego to bogactwo gatunków należących do rozmaitych grup systematycznych, dominują gatunki środkowoeuropejskiej i eurosyberysjskiej. Najbogatsza jest fauna bezkręgowców, najliczniejsze są owady – ponad 3 tys. gatunków. Lasy obfitują w chrząszcze, a wśród nich gatunki chronione: jelonek rogacz, kozioróg dębosz i pospolite: cetyniec większy, cetyniec mniejszy, przypłaszczek granatek oraz drwalnik paskowany. W miejscach suchych i ciepłych spotyka się owady prostoskrzydłe, jak pasikonik zielony czy świerszcz polny oraz błonkoskrzydłe, do których należą m.in. mrówka rudnica. Na obszarze Parku występuje ponad 40 gatunków ssaków. Z owadożernych m.in. ryjówki, nasze najmniejsze ssaki. Żyją tu również różne gatunki nietoperzy i gryzoni. Z drapieżników zamieszkują m.in. kuna leśna, borsuk, lis. Rozległe lasy stanowią ostoję dla jeleni, saren i dzików. Ptaki reprezentowane są przez 227 gatunków lęgowych i przelotnych. Z rzadko spotykanych wymienić należy kraskę, zimorodka i dzięcioła czarnego, a z drapieżnych kanię czarną, myszołowa zwyczajnego, błotniaka stawowego. Na jeziorach spotyka się kaczkę krzyżówkę, cyrankę, cyraneczkę oraz perkoza dwuczubego. Od 2005 roku na Wyspie Zamkowej są również kormorany.
Wielkopolski Park Narodowy utworzony został na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 kwietnia 1957 roku, a jego granice objęły powierzchnię 9600 ha, z czego pod zarządem Parku znalazło się ok. 5100 ha. W 1996 roku nowe rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie WPN zmienia jego powierzchnię na 7584 ha oraz tworzy wokół Parku strefę ochronną tzw. otulinę, której powierzchnia razem z terenem Parku wynosi 14 840 ha.

Rogalin

W Rogalinie mieści się barokowo – klasycystyczny pałac, otoczony ogrodem typu francuskiego. Wśród roślinności ogrodowej można spotkać liczne rzeźby. Pałac w Rogalinie wybudował Kazimierz Raczyński. Zaczął go budować w latach 1768-76. Z początku rodzinna rezydencja miała znajdować się w Białoślawie nad Notecią, ale zakupiona w 1768 r. wieś urzekła Kazimierza tak, że właśnie tu postanowił wybudować pałac. Wieś znajdowała się też wystarczająco blisko Poznania, aby można było uczestniczyć w życiu politycznym kraju.
Dęby Rogalińskie stanowią jeden z najważniejszych symboli całej Wielkopolski. Najsłynniejsze spośród nich są trzy dęby, rosnące w parku angielskim przy pałacu w Rogalinie – „Lech”, „Czech” i „Rus”, nawiązujące do słynnej legendy o założycielu państwa polskiego. Największy z nich – „Rus” – ma obwód ponad dziewięciuset centymetrów. Bardzo gruby obwód ma również dąb „Edward” rosnący na skraju parku. Łącznie w okolicy Rogalina naliczono niemal tysiąc dębów o obwodzie powyżej dwóch metrów, z czego ponad osiemset uznano za pomniki przyrody. Na terenie Rogalińskiego Parku Krajobrazowego znajdują się również dwa rezerwaty przyrody – „Krajkowo” oraz „Goździk Siny w Grzybnie”, stworzone w celu ochrony tutejszej unikatowej przyrody.

Źródło: pl.wikipedia.org

Kórnik

1. Ratusz w Kórniku, Plac Niepodległości 1
Ratusz neobarokowy, zbudowany ok. 1907 r., murowany, dwukondygnacyjny z mansardowym dachem i wieżyczką zwieńczoną hełmem z iglicą. Po kapitalnym remoncie w 2004 r. na północno-wschodniej ścianie budynku dobudowano szklane patio, a pod nowym zegarem swoje miejsce znalazł kur, który codziennie ogłasza mieszkańcom, że właśnie wybiło południe. Obecność kura związana jest z koncepcjami, które obrazują historię powstawania nazwy Kórnik. Jedna z nich głosi, iż na tych terenach występowały niegdyś w dużych ilościach kury leśne, czyli cietrzewie, głuszce, bażanty. Druga natomiast wskazuje, że przed wiekami hodowano tutaj masowo ptactwo domowe. Miejsce, w którym takowe ptactwo zamieszkuje nazywamy kurnikiem – i stąd właśnie rzekomo nazwa. Przywódczą pozycję w kurniku zajmuje kur, stąd też jego miejsce na wieży ratusza, który – jakby nie było – jest siedzibą lokalnego przywódcy, czyli burmistrza gminy. Każdego dnia w południe można w Kórniku usłyszeć pianie tegoż kura, podobnie jak w Poznaniu można zobaczyć koziołki. Co więcej, również w południe można usłyszeć dobiegający z ratuszowej wieży hejnał kórnicki, co z kolei budzi skojarzenia z hejnałem z wieży kościoła Mariackiego w Krakowie.

2. Rynek kórnicki
Rynek z XV-wiecznym układem ulic, powstał w wyniku rozszerzenia głównej drogi prowadzącej przez miasto. Otaczające go kamienice mieszczańskie pochodzą z XVIII i XIX w. Na uwagę zasługuje także kryty łamanym dachem gontowym budynek starej poczty z końca XVIII w., znajdujący się przy ul. Poprzecznej.
3. Kościół parafialny p.w. Wszystkich Świętych w Kórniku, ul. Średzka 1
Jest to budowla gotycka z neogotycką fasadą, wzniesiona w 1437 r., ufundowana przez Górków. W II połowie XVIII w. został przebudowany, a w 1826 r. gruntownie odbudowany po pożarze. Wyposażenie kościoła pochodzi z XVIII i XIX w. W podziemiach kościoła mieszczą się krypty rodziny Działyńskich i Zamoyskich.
4. Zamek Kórnicki, ul. Zamkowa 5
Romantyczny Zamek Kórnicki otoczony jest pięknym parkiem, który warto odwiedzić szczególnie w maju podczas kwitnienia magnolii, azalii i różaneczników oraz jesienią, gdy złocą się i czerwienią liście.
Godziny otwarcia Muzeum:
· wtorek – niedziela – od 10.00 do 16.00 (kasa czynna do 15.30),
· w poniedziałki Muzeum nieczynne.

5. Arboretum, ul. Parkowa 5
Dziś przyzamkowe Arboretum należące do Instytutu Dendrologii Polskiej Akademii Nauk jest największą chlubą przyrodniczą kórniczan. Należy do najstarszych w Polsce i najbogatszych pod względem liczby gatunków i odmian parków dendrologicznych w Europie Środkowej. Liczy ok. 3 tys. gatunków i odmian drzew i krzewów. Na jego terenie znajduje się muzeum dendrologiczne.
Dla zwiedzających Arboretum otwarte jest od godziny 10 do 18 (do 19 w maju i czerwcu).

Proszę nie zapominać! W godzinach szczytu można w ciągu 15 minut dojechać z Hotelu Glamour do centrum Poznania.

W niewielkiej odległości od hotelu znajdują się także atrakcyjne jeziora: Kierskie, Lusowskie,  Rusałka i Strzeszyńskie. Więcej (klik)

 

One response to “Poznań

  1. Anonim

    03/04/2013 at 6:42 am

    Lubię pozytywy informacji, które publikujesz na blogu.
    Czytanie ich to sama zabawa. Styl strony internetowej jest perfekcyjny, a artykuły są faktycznie
    doskonałe:D Dobra robota:) Pozdrawiam.

     

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

 
%d blogerów lubi to: